Revalidatie

23 mei Revalidatie

Mijn herstel na het auto-ongeluk wilde maar niet vlotten, hoe graag ik ook terug wilde naar mijn gewone leven en werk. Ik hield veel last van hoofdpijn en pijn in mijn nek en schouders. Ook was ik doodmoe en warrig in mijn hoofd. Mijn fysiotherapeut legde uit dat de whiplash – een heftige slingerbeweging van mijn nek  – een zware blessure had veroorzaakt en dat de nek een schacht is waar veel processen doorheen lopen naar de hersenen. Het herstel zou tijd nodig hebben, of ik het daar nou wel of niet mee eens was.

Na een paar maanden was ik nog steeds thuis en de arbeidsdeskundige van de tegenpartij kwam op bezoek om te kijken hoe het met me was. Ik was erg zenuwachtig – alsof ik mezelf moest gaan verdedigen – maar ik hoefde het gelukkig niet alleen te doen. Mijn belangenbehartiger kwam om het gesprek te begeleiden en bereidde het samen met mij voor. Het gesprek viel mee en mijn werk en beperkingen werden helder in kaart gebracht.

Vijf maanden na het ongeluk begon ik op advies van de bedrijfsarts met een multidisciplinair revalidatietraject. Hij vond dat er te weinig schot in de zaak zat. In een strak programma van vier maanden was ik twee dagen per week bezig met fysieke training en oefeningen, maar ik kreeg ook huiswerk en begeleiding van een revalidatiearts, fysiotherapeut, ergotherapeut en een coach. Het was zwaar maar enorm leerzaam. Ik leerde omgaan met wat me was overkomen, ik leerde mezelf rust te gunnen in plaats van te vechten, ik leerde doseren en omgaan met mijn beperkte energie.

De beweeglijkheid van mijn nek en schouders werd langzaam beter. De ergotherapeut hielp me om zelf een re-integratieplan te maken. Alle kosten van de revalidatie konden worden verhaald op de tegenpartij.

Na het traject was ik fysiek klaar om te re-integreren, maar mijn hoofd werkte nog steeds niet zoals vroeger. Ik had er alle vertrouwen in dat dat ook nog wel goed zou komen.

 

©  Christine Kliphuis 2018