Re-integratie

07 aug Re-integratie

Re-integreren na een ziekteperiode van negen maanden is alsof je terugkomt van een lange vakantie. Het werk is gewoon doorgegaan en jouw taken zijn overgenomen. Dan kom je terug en iedereen moet weer plaats maken. Volgens mijn eigen re-integratieplan– samen met de ergotherapeut opgesteld – zou ik stap voor stap opbouwen en alert zijn op mijn valkuil enthousiasme. Ik was wat onzeker over de problemen die ik nog had met concentratie en vermoeidheid, maar mijn oude, bruisende zelf zou vast snel weer boven komen drijven. Ik wilde dolgraag weer aan de slag.

Toen ik weer ging werken, liep ik meteen tegen problemen aan in mijn functioneren. Ik had moeite om een vergadering te leiden, snel schakelen tussen onderwerpen lukte van geen kant, ik werd paniekerig als er tijdsdruk was. Na een paar uur was ik kapot en ging misselijk van vermoeidheid naar huis. Eerst dacht ik dat het opstartproblemen waren, maar het bleef zo. Uitrusten van een korte werkdag duurde dagen, opbouwen van uren lukte niet en ik had elke dag hoofdpijn. Mijn leidinggevende vond het raar dat ik ondanks de revalidatie niet functioneerde zoals voorheen. De bedrijfsarts liet een belastbaarheidsonderzoek doen. Toen werd duidelijk dat mijn onzichtbare problemen voortkwamen uit niet-aangeboren hersenletsel (NAH): door de klap van het ongeluk was mijn harde schijf gecrasht en de accu werkte ook niet goed meer. Volgens de arts zou het hersenletsel geleidelijk nog kunnen verbeteren, maar zeker was dat niet.

Er volgde een moeilijke tijd, waarin mijn nieuwe grenzen zich grijnzend openbaarden en me wanhopig en gefrustreerd naar de zijlijn lieten vertrekken. Ik kon mijn oude functie als communicatieadviseur niet meer vervullen en in intern was geen andere, passende functie te vinden. De bedrijfsarts wilde dat ik meer uren zou opbouwen, maar dat kon ik niet. Ook de tegenpartij drong erop aan dat ik meer uren zou gaan werken.

Mijn belangenbehartiger had steeds een luisterend oor en gaf me inzicht in de processen waar ik midden in zat nu ik bijna twee jaar ziek was.

Langzamerhand begon tot me door te dringen dat ik mijn werk ging kwijtraken, zomaar door een auto-ongeluk buiten mijn schuld. Terwijl ik altijd zoveel plezier had in mijn werk. Hoe moest ik nu verder met mijn leven? Mijn toekomst was heel onzeker geworden, ook financieel. De volgende stap was het aanvragen van een WIA-uitkering. Nooit had ik gedacht dat dat op mijn weg zou komen.

 

© Christine Kliphuis 2018