Column 4 Het verhaal van Christine: Afscheid

11 okt Column 4 Het verhaal van Christine: Afscheid

Christine was in 2014 betrokken bij een auto-ongeluk dat haar leven ingrijpend veranderde. In het verhaal van Christine deelt Christine elke 2 maanden als vervolgverhaal de gebeurtenissen na haar ongeluk.

Afscheid

De WIA-keuring bevestigde wat de bedrijfsarts al had vastgesteld: ik kon niet terug in mijn oude werk vol dynamiek, deadlines en onvoorspelbare situaties. Wel kon ik volgens het UWV nog een aantal uren werken, maar dan in een functie op een lager niveau, zonder tijdsdruk, in een rustige omgeving zonder veel prikkels. Er kwamen twee – puur theoretische – functies naar boven in de databank die UWV-arbeidsdeskundigen gebruiken om te bepalen wat iemand nog zou kunnen verdienen (de restverdiencapaciteit): ik kon met mijn beperkingen nog wel aan de slag als medewerker in de tuinbouw, of in de kunststofindustrie. Ik kon er wel om lachen maar eigenlijk was het om te huilen.

Dat ik in de WIA kwam voelde als een erkenning van mijn onzichtbare problemen, maar ik voelde me ook afgeschreven. En ik was ineens niet meer vrij: ik had niet alleen rechten maar vanaf nu ook strikte plichten. Ik moest het UWV alles melden wat invloed kon hebben op mijn uitkering. Het gaf me een onbehaaglijk BigBrother-gevoel en ik werd er nerveus van, al vond ik de plichten ook wel terecht.

Er volgde een tijd vol afscheid. Afscheid van mijn werk, van mijn collega’s, van alles wat ik had opgebouwd, van mijn identiteit als werknemer. Ik was altijd trots geweest op wat ik had bereikt en op al mijn leuke contacten, en nu glipte alles als los zand door mijn vingers. Dat deed pijn.

Ik moest afscheid nemen van mijn zelfbeeld als ervaren communicatieadviseur en klachtenbemiddelaar in de zorg, van mijn toekomstplannen als energieke werknemer tot aan mijn pensioen. De toekomst was ineens vaag, ik wist eigenlijk niet eens meer wie ik was. In ieder geval voelde ik me een kneus en ik wilde terug naar hoe het vroeger was.

Mijn belangenbehartiger begreep hoe moeilijk ik het had en belde me regelmatig, zodat ik mijn verhaal kwijt kon.

Ik kreeg nog steeds voorschotten om de gaten in mijn financiën te dichten, maar het proces van letselschadevergoeding kwam nu in een volgende fase: de WIA-beschikking – en daarmee mijn ontslag wegens arbeidsongeschiktheid – betekende dat sprake was van een medische eindsituatie. De financiële gevolgen van het auto-ongeluk voor mijn leven, mijn inkomen en mijn pensioen werden steeds duidelijker. Die moesten nu precies in kaart worden gebracht. Daarna konden de onderhandelingen met de tegenpartij beginnen.